Libiszowska-Dobrska, Krystyna [wspomnienia]

Krystyna Libiszowska-Dobrska jest autorką siedmiu tomów wspomnień, które rozpoczęła spisywać w połowie lat pięćdziesiątych z myślą o ich opublikowaniu; kontynuowała pracę do około 1982; retrospekcja sięga 1900 roku [w przybliżeniu], a relacja kończy się w sierpniu 1980 w przeddzień wydarzeń sierpniowych] [trzy pierwsze tomy zostały wydane: K. Libiszowska-Dobrska, Moje złote lata 1913-1939, Warszawa 1997]. 

Głównym tematem są dzieje jej samej i rodziny w burzliwym okresie II wojny światowej i po jej zakończeniu. Autorka opisuje swoje przygnębienie po utracie dotychczasowego życia i z powodu rozłąki z mężem Władysławem Hellerem - wojskowym, życie codzienne w sferze ziemiańskiej podczas okupacji, też spotkania towarzyskie i zabawy, wspomina o komórce AK działającej w majątku jej kuzyna Prekera, gdzie poznała swojego drugiego męża Zbigniewa Dobrskiego. Pamiętnikarka z upodobaniem portretuje znajomych ziemian, opisuje ich majątki i powojenne losy. Relacjonuje poszukiwania [swoje i męża] miejsca dla siebie w powojennej Polsce - najpierw kilka lat spędza na Pomorzu: kreśli obraz zagospodarowywania Ziem Odzyskanych - łatwo było o pracę i mieszkanie, ale było niebezpiecznie, na obrzeżach miasta i na prowincji grasowały bandy, wspomina, że szaber był akceptowanym sposobem zdobywania dóbr; pod koniec 1950 przenosi do Warszawy, ponieważ do jej pięknego mieszkania dokwaterowano przesiedleńców ze Związku Radzieckiego.

Prezentuje swoją pracę zawodową; najpierw zakłada razem z przyjaciółką firmę produkującą torebki; odnosi sukces [jest 1947 i domiary dla prywatnych przedsiębiorców; musi zamknąć firmę. Pracuje w Zarządzie Portu w Szczecinie, następnie od początku w Metrobodowie w Warszawie, a następnie w Wydawnictwach dla Studiów Dziennych Politechniki Warszawskiej do emerytury. Podkreśla, że w każdą pracę angażowała się i wykonywała ją z najwyższą starannością. Nadmienia, że w latach 60-tych skończyła studia rozpoczęte przed wojną, na czym bardzo jej zależało - niedługo przed przejściem na emeryturę. Pokazuje, że na emeryturze można żyć pełnią życia. Każda chwila jest wypełniona spotkaniami z przyjaciółmi i rodziną, wyjazdami za granicę: min. Kaukaz (przed wyjazdem do Związku Radzieckiego pamiętnikarka uczy się rosyjskiego), Baleary, Węgry -  oraz pracą: autorka zbiera materiały do swoich wspomnień. W poszukiwaniu informacji o rodzinie jeździ do Garwolina, Lublina, Kraśnika, Struży, odwiedza Bibliotekę Wojskową, czyta publikacje dotyczące wojska, a zwłaszcza lotnictwa w II RP [ jej pierwszy mąż był lotnikiem]. Charakteryzuje satysfakcjonujące relacje rodzinne z bratem - Jerzym Libiszowskim, kuzynami Libiszowskimi i Sławoszowskimi. Dodaje uwagi o trudnej relacji macocha - pasierbica [chodzi o córkę pierwszego męża autorki, która nie była serdeczna, ale poprawna - została zerwana przez młodszą kobietę w sposób zaskakujący Libiszowską-Dobrską.

W tle pojawia się dużo informacji o PRL: o problemach mieszkaniowych, traktowaniu kułaków i masowym żywieniu w latach 50-tych, poprawie sytuacji materialnej w początkach lat 70-tych i nastrojach niezadowolenia społecznego w 1976 w związku z zapowiedzią podwyżki cen, wykupowaniu żywności, kolejkach, papieżu z Polski i wiele innych.

Ostatni tom autorka kończy opisem nastrojów społecznych w Gdańsku w sierpniu 1980 (przebywała tam na urlopie) i refleksją opartą na własnych doświadczeniach: " Wszelkie zamieszki i następujące po nich reorganizacje są dla szarego obywatela niebezpieczne, zwłaszcza inflacja. 

W relację autorka włącza fragmenty listów swoich do rodziny [matki, ojca, brata] i od niej otrzymanych.

 

Sygnatura: 
akc 11666, akc 11684, akc 11976, akc 12341
Główne tematy: 
1. Dzieje autorki i jej rodziny od II wojny światowej do 1980. 2. Praca kobiet po II wojnie światowej. 3. Budowa warszawskiego metra. 4. Udane życie na emeryturze. 5. Realia PRL-u - lata 50-te i 70-te.