[brak]

Relacja dotyczy wydarzeń 1939-1945.

Autorka rozpoczyna wspomnienie od wkroczenia Niemców do Warszawy i szybkiego utworzenia getta. Za namową i opłaceniem wachy przez ojca udaje jej się opuścić getto. Na dworcu jednak jest rozpoznana przez młodych Polaków mieszkających wcześniej w dzielnicy żydowskiej. Ci żądają od niej okupu, a gdy ona nie ulega prowadzą ją do konduktora. Udaje jej się jednak wyprosić u niego wolność i wsiada do pociągu.

W dalszej części opisuje swoją tułaczkę i ciągłą ucieczkę przed gettem. W relacji jednak pojawia się wiele nieścisłości.

Autorka trafia w końcu do Ravensbrück. Jej numer obozowy to 59107. Opisuje realia obozowe. Po pewnym czasie przeniesiono ją do fabryki amunicji w Lipsku. Tam spotyka znajomą Żydówkę przywiezioną wraz z transportem z Majdanka, która opowiada o tym, jak Żydówki były traktowane przez Polki w obozie. Pojawia się też informacja, że więźniarki wzajemnie się karały na przykład ścinaniem włosów. Ścinanie włosów jako kara pojawia się w relacji kilkakrotnie. Autorka w dalszej części opisuje kilka prób ucieczek i związane z tym drastyczne kary i dla więźniarek i dla tych, którym uciec się nie udało.

Dalej pojawia się opis ewakuacji fabryki i marsz śmierci – lecz opis znów jest nieścisły. Pojawia się też informacja o nocowaniu i dostawaniu pożywienia.

Wspomnienie kończy opis wyzwolenia.

Autor/Autorka: 
Miejsce powstania: 
Wałbrzych
Opis fizyczny: 
8 k. : 30 cm. [rkps] + 3 k. :30 cm. [mps]
Postać: 
luźne kartki
Technika zapisu: 
maszynopis
rękopis
Język: 
Polski
Dostępność: 
dostępny do celów badawczych
Data powstania: 
1947
Stan zachowania: 
dobry
Sygnatura: 
301/2091
Tytuł kolekcji: 
Relacje Ocalałych z Zagłady
Słowo kluczowe 2: 
Data dzienna: 
środa, Styczeń 8, 1947
Rodzaj zasobu: 
Archiwum instytucji
Kolekcja
Nośnik informacji: 
papier
nośnik elektorniczny
Typ zasobu: 
relacja