[brak]

Relacja powstała w roku 1945, obejmuje wydarzenia z okresu od 1940 do 1945 roku.

Tekst otwierają informacje na temat rodziny Hocheiserów, o której kobieta pisze: "rodzina nasza składała się z trojga dzieci i rodziców. Najmłodszy Samus Hocheiser, dziewczynka Salusia i najstarszy Izio. Ja dzieci wychowywałam. W pierwszym roku wojny ojca zastrzelono". Autorka pisze, że gdy Żydów skoncentrowano w getcie, rozstała się z rodziną, ale codziennie chadzała do getta "donosiłam co tylko mogłam, gdyż za dziećmi było mi bardzo tęskno, uważałam je za swoje".

Autorka zapisała, że gdy w getcie robiło się niebezpiecznie, dzieci wymykały się z niego i przychodziły do niej do domu.

Następna część dotyczy późniejszego okresu – roku 1943 i likwidacji getta. Kobieta zapisała, że w chwili rozpoczęcia akcji likwidacyjnej najmłodszy chłopiec przebywał u niej na wsi "dzięki przypadkowi". Kobieta, dowiedziawszy się o likwidacji, poszła pod bramę, otoczoną przez SS-manów i Ukraińców. Matka dzieci i Autorka wypatrzyły się w tłumie. Pani Hocheiser nakazała córce przedostać się do opiekunki, ta przecisnęła się między Ukraińcami, którzy "jakimś cudem jej nie zauważyli".

Matka i jeden z synów zostali w getcie, Autorka zapisała, że "poszli na wysiedlenie i słuch o nich zaginął". Pozostałe dzieci zabrała do siebie, do wsi Witanowice koło Wadowic. Tam początkowo dzieci czuły się swobodnie, później jednak nie mogły już wychodzić z domu. Sąsiedzi widząc, że Autorka ukrywa żydowskie dzieci, zaczęli ją szantażować i grozić denuncjacją. Autorka wierzyła, że nic nie zrobią, bo ukrywanie Żydów groziło nie tylko jej śmiercią, ale i spaleniem wsi. Dodatkowo po jej stronie stał sołtys. Część ludzi uspokajał, innych kobieta przekupywała.

Następna część relacji dotyczy okresu, w którym miejscowa ludność nie dawała się już przekupić. Autorka zapisała "SS-mani ciągle węszyli i znowu zaczęły się awantury, aż pewnego dnia oświadczyli, że musimy dzieci usunąć ze świata, i ułożyli plan, aby dzieci zaprowadzić do stodoły i tam we śnie główki siekierą odrąbać." Kobietę najbardziej martwiło nie to, że ludzie jej grozili, ale to, że dzieci o tym wiedziały i przed snem prosiły, żeby jeszcze dziś w nocy ich nie zabijać.

Autorka zapiała, że obmyśliła plan – usadowiła dzieci na wozie i objechała całą wieś oświadczając, że wywiezie je do lasu i tam utopi. Po zapadnięciu zmroku wróciła z nimi i schowała na strychu u sąsiadki. Z tekstu wynika, że zmiana miejsca ukrywania nastąpiła w lipcu, Autorka odnotowała, że był to upalny miesiąc, ponieważ zaś dzieci znajdowały się w nagrzanym i niewietrzonym pomieszczeniu, zaczęły się u nich pojawiać zmiany skórne. Były też niedożywione i odwodnione. Dzieci mieszkały tam trzy miesiące, w czasie których Autorka donosiła im jedzenie i wodę, starała się je też leczyć.

Po trzech miesiącach kobiecie skończyły się pieniądze i sąsiadka kazała zabrać dzieci. Autorka umieściła je w stajni – nie podała czyjej. Opisała też jedną rewizję w stodole – prawdopodobnie w wyniku donosu – w czasie której dzieci nie odnaleziono.

Tekst kończy deklaracja Autorki dotycząca dzieci, podpis Autorki i dopisek: "Sepetowa jest wdową, nie chce wyjść ponownie za mąż, bo się boi, że Polak będzie traktował źle żydowskie dzieci. Skłonna jest jechać z nimi do Palestyny, jeśli chodzi o dobro dzieci".

Pod tym pieczęć "Żydowski Instytut Historyczny w Polsce: Archiwum I"

Autor/Autorka: 
Inny tytuł: 
[Relacja Karoliny Sapetowej]
Miejsce powstania: 
Kraków
Opis fizyczny: 
4 strony (210x295mm) maszynipisu w języku polskim.
Postać: 
kartki w teczkach
Technika zapisu: 
maszynopis
Język: 
Polski
Dostępność: 
Dostępny do celów badawczych
Data powstania: 
1945
Stan zachowania: 
Dobry, czytelny i zdigitalizowany tekst
Sygnatura: 
301/579
Tytuł kolekcji: 
Zespół: Relacje ocalałych z holokaustu (zespół 301)
Uwagi: 
Ze słów Autorki spisała Róża Bauminger. Adnotacja o autoryzacji tekstu. Relacja bardzo rzeczowa, silnie nacechowana emocjonalnie. Duża ilość nazwisk, dat i opisów miejsc ukrywania dzieci. W tekście widać uczucia, jakimi kobieta darzyła podopiecznych. Autorka w podaje różne imiona i wiek dzieci – nie jest jasne, który z chłopców był starszy, a który młodszy.
Słowo kluczowe 2: 
Słowo kluczowe 3: 
Rodzaj zasobu: 
Archiwum instytucji
Kolekcja
Nośnik informacji: 
papier
nośnik elektorniczny
Typ zasobu: 
relacja