[brak]

Dokument z roku 1945, obejmuje wydarzenia z okresu od 1939 do 1945 roku.

Relację rozpoczynają informacje dotyczące życia Autorki w okresie przedwojennym. Kilka zdań poświęciła źródłu utrzymania i pochodzeniu. Następnie przeszła do roku 1941, kiedy rozpoczęła pracę w szopie krawieckim w getcie będzińskim. Zapisała, że w lipcu 1943 roku przeniosła się do Sosnowca, gdzie przebywała jej rodzina. Tam szwagier miał obiecać pomoc w załatwieniu pracy w szopie szewskim.

Następna część relacji dotyczy przeprowadzonej w sierpniu 1943 roku w będzińskim getcie akcji Judenrein, w wyniku której załogę szopu zmniejszono do dwudziestu osób. Autorce udało się wówczas do niego przedostać – Środula.

W tym samym okresie pojawiały się informacje o nadchodzącej całkowitej likwidacji żydowskiej dzielnicy, przesiedleni w jej granice ludzie wiedzieli też o trwających wywózkach do Auschwitz. Kobieta zapisała, że przez cały czas ona (i jej szwagier) pozostawali w kontakcie z pewnych chrześcijaninem, który pomagał przekazywać informacje do dawnej znajomej Autorki. 1 stycznia 1944 roku Autorka uciekła z getta i przedostała do mieszkania przyjaciółki w Sosnowcu. W ucieczce pomogli żydowscy strażnicy, którzy zajmowali rozmową pilnujących getta Niemców.

Kolejna część relacji stanowi opis miejsca ukrywania się Autorki. Kobieta mieszkała w niewielkim pokoiku z pięcioma innymi Żydami. Przedostać się do niego można był przez otwór w plecach kredensu. Zapisała, że wychodzili z ukrycia po dziesiątej wieczorem i wracali do pakamery po pierwszej w nocy. W międzyczasie wietrzyli pomieszczenie, prali ubrania i słuchali informacji, jakie przynosiła im gospodyni.

Kobieta, u której się ukrywała – brak imienia i nazwiska – dbała o bezpieczeństwo ukrywanych. Oni dokładali się do wydatków, dzięki czemu w domu nie brakowało jedzenia, ona w ostry sposób rozprawiała się z ludźmi uważającymi, że pomaga Żydom, przynosiła prowiant tak, by nie wzbudzać podejrzeń i ostrzegała przed zbliżającym się niebezpieczeństwem.

W tekście znajduje się kilka opisów sytuacji, mogących zakończyć się wykryciem – jedna dotyczy próby szantażu, druga dezynfekcji mieszkania po śmierci dziecka opiekunki.

Ostatnie akapity przedstawiają coraz bardziej napiętą sytuację. Początkowo ratująca Żydów kobieta nie miała problemów z ich ukrywaniem, z czasem jednak strach i niepokój coraz silniej dawały się wszystkim we znaki. W ostatnich tygodniach okupacji coraz częściej do uszu ukrywających się dochodziły informacje o wykrywaniu i mordowaniu innych Żydów.

Tekst zamyka informacja, że po 13 miesiącach w ukryciu, 27 stycznia 1945 roku, gospodarz oznajmił, że do miasta wkroczyła Armia Czerwona.

Autor/Autorka: 
Inny tytuł: 
[Relacja Idy Leslau]
Miejsce powstania: 
Będzin
Opis fizyczny: 
7 kart (210x295mm) maszynopisu w języku polskim
Postać: 
kartki w teczkach
Technika zapisu: 
maszynopis
Język: 
Polski
Dostępność: 
Dostępny do celów badawczych
Data powstania: 
1945
Stan zachowania: 
Dobry, czytelny i zdigitalizowany tekst
Sygnatura: 
301/707
Tytuł kolekcji: 
Zespół: Relacje ocalałych z holokaustu (zespół 301)
Uwagi: 
W tekście sporo literówek, język poprawny. Widać nanoszone ołówkiem bądź piórem poprawki stylistyczne. Tekst spisany chronologicznie. Niewiele informacji osobistych o Autorce i jej rodzinie. Kobieta opisała szczegółowo bunkier w mieszkaniu, nie zawarła jednak żadnych informacji mogących zdradzić tożsamość gospodyni czy pozostałych, przebywających w bunkrze Żydów. Ze słów Autorki spisała Helena Chaim.
Słowo kluczowe 2: 
Słowo kluczowe 3: 
Rodzaj zasobu: 
Kolekcja
Nośnik informacji: 
papier
nośnik elektorniczny
Typ zasobu: 
relacja