[brak]

Relacja ze stycznia 1946 roku, obejmuje wydarzenia z okresu od 1941 do 1942 roku.

Tekst otwiera informacja o wkroczeniu wojsk niemieckich do Równego 30 czerwca 1941 roku. Zaraz po tym wydarzeniu przeprowadzono spis ludności. Autorki wspomniały, że szczególny nacisk kładziono na spisanie wszystkich przebywających w okolicy Żydów. Dodały, że bardzo szybko utworzono zarząd gminy (Judenrat), składający się ze 100 osób. Pozostali Żydzi starali się dostać pracę, ponieważ niezatrudnionych wyłapywała ukraińska milicja i wysyłała do ciężkich robót – zmiany po 12 godzin przy kopaniu rowów i sprzątaniu domów po remontach. Wspomniały też o wprowadzaniu praw antyżydowskich: noszeniu opasek (później zastąpionych łatami), brutalności Niemców i Ukraińców. Opis rabunków na ludności żydowskiej i kontrybucji żądanych od gminy.

Następna część relacji opisuje wyłapywanie mężczyzn pochodzenia żydowskiego i wywożenie ich w nieznanym kierunku. Akcje takie odbywały się kilkakrotnie, za każdym razem obejmując po kilkaset osób. Tu też statystyka mówiąca, że Równe przed wojną liczyło 50.000 Żydów i około 2.000 mieszkańców innych narodowości.

Opis akcji w "Sosenkach", w której zamordowanych zostało około 17.000 Żydów. Ogłoszono, że Żydzi mają stawić się w miejscu, z którego zostaną ewakuowani. Grupę pognano bagnami do miejsca, w którym czekały wykopane masowe groby. Wrzucano do nich po dwadzieścia osób, następnie strzelano i zalewano "kurbolem". Tych, którzy ugrzęźli w bagnie, wyciągano wozami i dobijano w grobach. Autorki zanotowały, że po tej akcji utworzono w Równym getto. Informacje topograficzne dotyczące dzielnicy. Kobiety opisały pobieżnie warunki panujące w getcie, konieczność pracy, dokumenty jakie gwarantowała i głód.

Ostatnia część relacji dotyczy akcji likwidacyjnej getta w Równem na początku sierpnia 1942 roku. Autorki zapisały, że Niemcy i Ukraińcy zaczęli zbierać Żydów i pędzić do pociągu, który miał wywieźć ich w nieznanym kierunku. Część ludzi próbowała uciekać, starając przedostać się do innych "miast aryjskich". Dodały też, że w tym czasie nie przebywały już w Równem, tylko w Zdołbunowie, do którego przedostały się, by połączyć się z rodzicami. O przebiegu akcji dowiedziały się od mężczyzny, który zdołał wydostać się z pociągu.

Autor/Autorka: 
Współautorzy: 
Inny tytuł: 
[Relacja Adeli i Indy Liberman]
Miejsce powstania: 
Łódź
Opis fizyczny: 
4 strony (210x295mm) maszynipisu w języku polskim.
Postać: 
kartki w teczkach
Technika zapisu: 
maszynopis
Język: 
Polski
Dostępność: 
Dostępny do celów badawczych
Data powstania: 
1946
Stan zachowania: 
Dobry, czytelny i zdigitalizowany tekst
Sygnatura: 
301/872
Tytuł kolekcji: 
Zespół: Relacje ocalałych z holokaustu (zespół 301)
Uwagi: 
Na tekście informacja o braku autoryzacji. Maszynopis czytelny, rękopis sporządzono na karcie zadrukowanej tabelą z liczbami porządkowymi – nie jest jasne, do czego miała pierwotnie służyć. Dość szczegółowe informacje topograficzne dotyczące getta w Równem. Szczątkowa datacja. Autorki nie przekazały informacji o swoich rodzicach, można jednak podejrzewać, że w sierpniu 1942 roku jeszcze żyli. Relacja urywa się na sierpniu 1942 roku. Praktycznie brak emocji, relacja sucha, rzeczowa, koncentrująca się na losie żydowskiej społeczności, nie na jednostkach.
Słowo kluczowe 2: 
Słowo kluczowe 3: 
Rodzaj zasobu: 
Archiwum instytucji
Kolekcja
Nośnik informacji: 
papier
nośnik elektorniczny
Typ zasobu: 
relacja