[brak]

Relacja bez daty dziennej, na dokumencie informacja o ukończeniu jego tworzenia w maju 1945 roku. Dotyczy wydarzeń z okresu od 1939 do 1945 roku.

Tekst otwierają krótkie informacje biograficzne dotyczące Autorki, między innymi wzmianka o tym, że przed wojną "pracowała w konfekcji męskiej jako maszynistka". Dołączono do nich także opis wyglądu i stanu zdrowia kobiety zakończony zdaniem: "Znam ją dobrze sprzed wojny. Była śliczną panienką."

Kobieta zeznała, że w czasie pierwszego przesiedlenia straciła większość rodziny, w tym rodziców. Sama znalazła się w getcie w Tarnowie, gdzie pracowała w szwalni przy produkcji ubrań dla spadochroniarzy – dwustronnych, biało-zielonych. W swoim tekście kobieta skoncentrowała się na warunkach życia w getcie, opisała głód, racje żywnościowe, relacje panujące pomiędzy osadzonymi.

Przebywała w Tarnowie do likwidacji getta. Stosunkowo szczegółowy opis akcji likwidacyjnej stanowi istotną część relacji, Autorka dużo miejsca poświęciła rozstrzelaniu matek z dziećmi. Stamtąd trafiła do obozu pracy w Płaszowie. Kobieta poświęciła dużo miejsca opisaniu realiów życia tamże, koncentrując się na głodzie, chorobach, pracy, racjach żywnościowych oraz nastawieniu strażników do więźniarek.

Następna część relacji dotyczy sierpnia 1944 roku, kiedy to Autorka wraz z transportem ponad ośmiu tysięcy kobiet została deportowana do obozu Auschwitz-Birkenau (dostała numer obozowy A/22880). Obszerna część tekstu to opis życia obozowego – częste selekcje i ich przebieg, łaźnie, przeszukania, próby odnalezienia ukrywanych przez kobiety kosztowności (w tym biżuterii).

Następny fragment dotyczy ewakuacji do obozu Stutthof i Praust (Pruszcz Gdański). Kobieta przebywała tam do 26 stycznia 1945 roku, kiedy to obóz został ewakuowany. Autorka – ciężko chora – nie mogła uczestniczyć w głównej akcji ewakuacyjnej, została przewieziona do męskiego obozu w Kokoszkach. Przebywała tam do wyzwolenia, 21 marca 1945 r.

Relację kończą informacje dotyczące powojennych losów Autorki. Kobieta znalazła się pod opieką Czerwonego Krzyża. Po jakimś czasie wróciła do Tarnowa, by dowiedzieć się czy ktoś z jej rodziny ocalał. Dodała, że spotkany na dworcu kolejarz przyznał, że kilku Żydów wróciło do miasta, lecz ukrywają się obawiając agresji ze strony Polaków. Udało się jej odnaleźć dawną dozorczynię domu, w którym mieszkała przed wojną – tak dowiedziała się o istnieniu Centralnego Komitetu Żydów Polskich, pod którego opiekę udało się jej dostać, nie zapisała jednak czy ocalał ktoś z jej bliskich.

Autor/Autorka: 
Inny tytuł: 
[Relacja Lieby Tiefenburn]
Miejsce powstania: 
Tarnów
Opis fizyczny: 
10 stron rękopisu i kopia w maszynopisie
Postać: 
kartki w teczkach
Technika zapisu: 
maszynopis
rękopis
Język: 
Polski
Dostępność: 
Dostępny do celów badawczych
Data powstania: 
1945
Stan zachowania: 
Maszynopis stosunkowo czytelny
Sygnatura: 
301/1182
Tytuł kolekcji: 
Zespół: Relacje ocalałych z holokaustu (zespół 301)
Uwagi: 
Na dokumencie pieczęcie Żydowskiego Instytutu Historycznego oraz archiwum tegoż. Ze słów Autorki spisała Rachela Borenicht. Na dokumencie adnotacja o autoryzacji. Tekst spisany w trzeciej osobie. W tekście szczegółowe opisy wykonywanych przez Autorkę prac, pojawia się też wiele nazwisk zarówno innych więźniów, jak i nadzorców, strażników czy wojskowych. Relacja dość sucha, pozbawiona emocji, za to niezwykle szczegółowa.
Słowo kluczowe 2: 
Słowo kluczowe 3: 
Rodzaj zasobu: 
Archiwum instytucji
Główne tematy: 
Warunki życia w getcie, życie w obozie pracy, praca przymusowa
Nazwa geograficzna - słowo kluczowe: 
Zakres chronologiczny: 
Od 1939 do 1945
Nośnik informacji: 
papier
nośnik elektorniczny
Typ zasobu: 
relacja