Byłam studentką pierwszej szkoły dziennikarstwa

Tekst powstał na 50-lecie Wyższej Szkoły Dziennikarskiej przy Wolnej Wszechnicy Polskiej w 1967 roku. Jest wspomnieniem o początkach szkoły, pierwszych zajęciach, studentach i wykładowcach.

Wanda Rostworowska rozpoczyna relację opisem pierwszego dnia zajęć, które odbyły się 1 października 1917, po południu, w gimnazjum im. Staszica przy ul. Polnej; część zajęć odbywała się też w gmachu Wolnej Wszechnicy Polskiej na Śniadeckich 8. Przedstawia studentów, wśród których byli zupełnie młodzi ludzie, ale też dojrzali mężczyźni chcący uniknąć wojska, aktywiści różnej proweniencji: PPS, POW, ludowcy oraz panienki z dobrych domów, które studiowały w tajemnicy przed rodzicami. Omawia program zajęć kursu przewidzianego na dwa lata z perspektywą rozszerzenia do lat trzech, na który składała się nauka dziennikarstwa, organizacja pracy, język polski ze stylistyką, seminaria, stenografia, język nowożytny, historia sztuki, filozofia lub ekonomia; odnotowuje, że można było wybrać specjalizację w kierunku polityczno-artystycznym lub literacko-artystycznym - tę ostatnią wybrała autorka. Charakteryzuje wykładowców: Wincentego Kosiakiewicza - twórcy pierwszej szkoły dziennikarskiej, jej rektora, z zamiłowania filozofa i socjologa, który podczas wykładów omawiał teksty Herberta Spencera, Wilhelma Wundta, Piotra Struwe, Gustawa le Bona, na zajęciach ze studentami redagował fikcyjną gazetę - byó dla nich bardzo ineresujące i proponował  nietypowe tematy prac seminaryjnych np. "Błędy polityki niemieckiej w sprawie polskiej";  Stanisława Kampnera - ekonomisty, wieloletniego redaktora Nowej Gazety, który prowadził zajęcia z organizacji pracy. Wymienia niektórych wykładowców, wśród których byli: Ignacy Matuszewski - profesor literatury powszechnej, Ludwik Krzywicki - socjolog, Józef Wasowski - dziennikarz, Henryk Stanisław Mościcki - historyk, Ignacy Myślicki-Halpern - filozof, Marceli Handelsman - prawnik i historyk, Stefan Kołakowski - historyk literatury, Władysław Wolert - dziennikarz. 

 Nadmienia, że większość studentów nie studiowała do końca, na drugi rok uczęszczało ok. 10 osób.

Wśród słuchaczy wymienia Jadwigę Grabowską, późniejszą dyrektorkę Mody Polskiej. 

Dodaje, że w 1927 po usamodzielnieniu się od Wolnej Wszechnicy Polskiej utrwala się nazwa Wyższej Szkoły Dziennikarskiej już pięcioletniej, w 1937 - na dwudziestolecie istnienia uczelnia przenosi się do obszernego gmachu przy ul. Rozbrat 44.

Autor/Autorka: 
Miejsce powstania: 
Warszawa
Opis fizyczny: 
k.8, 30x 21cm, 34 x 11cm, 30x10,5, ponadto k.100 - prace seminaryjne
Postać: 
luźne kartki
Technika zapisu: 
maszynopis
rękopis
Język: 
Polski
Dostępność: 
zasób jest dostępny
Data powstania: 
1967
Stan zachowania: 
dobry
Sygnatura: 
akc. 13077
Uwagi: 
papier pożółkły [wykorzystano formularze rachunków]l, tusz czarny; pojedyncze skreślenia; tekst wspomnienia jest maszynopisem, prace proseminaryjne i seminaryjne autorki ok 100 k. - rękopisem; w zasobie ponadto plan wykładów WWP na rok akademicki 1917/1918; pokwitowanie wpłaty czesnego; indeks Wandy Kuszell
Słowo kluczowe 1: 
Rodzaj zasobu: 
Archiwum osobiste
Główne tematy: 
1. Zarys dziejów Wyższej Szkoły Dziennikarstwa przy Wolnej Wszechnicy Polskiej. 2. Sylwetka Wincentego Kosiakiewicza, założyciela i pierwszego rektora szkoły dziennikarstwa
Nazwa geograficzna - słowo kluczowe: 
Zakres chronologiczny: 
Od 1917 do 1918
Nośnik informacji: 
papier
Typ zasobu: 
inne