Dziennik

Z oznaczenia niektórych zapisów możemy wnioskować, że dziennik prowadzony był w Moskwie. Notatki nie są regularne, a daty dzienne pojawiają tylko w nielicznych przypadkach. Co ciekawe, w niektóre fragmenty wmontowane zostały wypowiedzi w formie dialogu.

Pierwszy wpis pochodzi z 1891 roku. Hin opisuje w nim wyjazd na działkę w Diemianowie, należącą do Salomona Michaiłowicza. Autorka skupia się na opisaniu przyrody okolic, pogody, swojego nastroju. O istotnych szczegółach z jej życia dowiadujemy się niejako na marginesie: okazuje się, że Salomon Michaiłowicz to jej mąż, któremu autorka jest posłuszna, mimo że go nie kocha. Wciąż marzy o samotności i chwili wytchnienia. Gdy mąż wyjeżdża, pisze: „dwa dni  g o [podkr. autorki] nie będzie. Nikt mnie nie szarpie, ale w sercu wciąż ten sam ból, ten sam strach – a nuż przyjedzie”.

Hin dużo miejsca w dzienniku poświęca autorefleksji. Próbuje opisywać swoje uczucia, cechy charakteru – także te negatywne: wspomina na przykład o grubiaństwie, z powodu którego wiele wycierpiała w młodości i którego tak bardzo chciałaby się pozbyć ze swoich zachowań; okazuje się, że nieskutecznie, gdyż – jak stwierdza – jest to jej „dziedzictwo krwi”. Rzadko wspomina o poznawanych ludziach – opisuje m.in. „wspaniałego Włodzimierza Iwanowicza”, właściciela ogromnej i cudownej biblioteki, „z której nigdy nikomu żadnej książki by nie pożyczył”. Autorka pisze o jego stosunku do niej, o tym, ze był zawsze delikatny, uprzejmy i pełen uwagi. 

W dzienniku pojawiają się także refleksje związane z sytuacją społeczną i polityczną. Powtarzającym się motywem w kolejnych zapisach jest kwestia ciężkiego losu Żydów i ich niesprawiedliwego traktowania. Hin jest zawiedziona „Imperium” po przejściu pierwszych pogromów. Pisze, że wystarczyłoby być nawet najbiedniejszą rodziną prawosławną, by życie było łatwiejsze. W jednej z późniejszych notatek opisuje swoją przyjaciółkę Bażenową – z którą, choć nie zawsze się zgadza, od samego początku utrzymuje dobre stosunki. Z zapisu wynika, że Bażenowa po pogromach emigrowała do Stanów Zjednoczonych. Autorka dziennika cytuje jej słowa, w których pojawia się refleksja, że „Rosja jest tworem tak chamskim, zupełnie pozbawionym państwowego geniuszu… Że kochać ją mogą tylko Żydzi. I że tęsknić za nią mogą tylko Żydzi rosyjscy”. Hin zapisuje nie tylko rozmowę, ale poświęca też nieco miejsca na krótkie opisanie imigranckich losów swojej przyjaciółki. Wpis ten jest ostatnią notatką w dzienniku.

Autor/Autorka: 
Wariant tytułu: 
Гольдовская Рашель Мироновна „Дневник" (pisownia oryginalna)
Miejsce powstania: 
Moskwa
Opis fizyczny: 
48 arkuszy
Technika zapisu: 
rękopis
Język: 
Rosyjski
Dostępność: 
udostępniony mikrofilm
Data powstania: 
Od 1891 do 1923
Stan zachowania: 
dobry
Sygnatura: 
Ф. 128 oп.1 eд.хр.1
Uwagi: 
Tekst mocno pokreślony, z licznie nanoszonymi poprawkami
Słowo kluczowe 1: 
Słowo kluczowe 2: 
Słowo kluczowe 3: 
Główne tematy: 
pierwszy mąż, cechy charakteru, nowo poznani ludzie, sprawa żydowska w Rosji, stosunek do pogromów, losy przyjaciółki
Zakres chronologiczny: 
Od 1891 do 1923
Nośnik informacji: 
papier
mikrofilm
Typ zasobu: 
dziennik/diariusz/zapiski osobiste