Dzienniki Katarzyny Nadanej-Sokołowskiej. Cykl II zeszyt nr 2

Dziennik prowadzony od 27 XII 2000 do 27 IX 2001, w Warszawie, Londynie i Sarajewie, po dwumiesięcznej (ale typowej i dla poprzedniego dziennika) przerwie. Pierwszy wpis dotyczy przerwania notatek w poprzednim dzienniku - spowodowanego, jak przyznaje autorka, chęcią rozpoczęcia ich w nowym, bo ładny. Dziennik w sumie zawiera 17 wpisów dziennych, przerwy pomiędzy nimi dochodzą w kilku przypadkach do około miesiąca (ostatni z 26 IX 2001). Nieregularność wpisów i ich rozmiaru – od połowy strony do wielostronicowych – wydaje się świadczyć,  że autorka sięgała po niego nie z rutyny, ale w momentach wewnętrznego ożywienia wywołującego także potrzebę pisania jako formy poświęcania uwagi sobie samej. Autorka skupia się na swoim życiu wewnętrznym, a właściwie kłopotach z własnymi emocjami: poczuciem nierzeczywistości, bytowania na granicy życia i śmierci ja. Spisuje przemyślenia wokół ostatnich sesji psychoanalitycznych po podjęciu decyzji o kilkumiesięcznym wyjeździe do Londynu, w tym powtarzające się sny z motywem niesamowitości: ożywającego trupa, który stanowi zagrożenie dla niej czy otoczenia. Próbuje sama interpretować te senne motywy, doszukując się ich związku z próbami odcięcia własnych uczuć jako niebezpiecznych dla siebie i jednocześnie sprzecznym z nimi pragnieniem wewnętrznej integracji, „bycia sobą” czy „kontaktu ze sobą”. W czasie pobytu w Londynie także skupia się na swoich odczuciach i problemach, w tym na związku z ówczesnym partnerem, prawie w ogóle nie notując szczegółów pobytu w mieście, poza wizytami w galeriach sztuki (opisy wybranych obrazów). Ale spisuje przemyślenia z lektury Winnicotta, odnotowuje w tym czasie także lekturę pism Melanii Klein oraz wspomnień Romoli Niżyńskiej. Zastanawia się nad tym, jak do jej problemów wewnętrznych (opisana na początku dziennika trudna relacja z własną matką, poczucie bezradności i przytłoczenia rzeczywistością jako sferą konieczności, owocujące strachem przed własnymi emocjami i pragnieniami, a zatem chęcią ucieczki w nieczucie, niebyt, śmierć wewnętrzną) ma się teoria WInnicotta dotycząca przestrzeni zabawy/zabawki jako przestrzeni pomiędzy ja a rzeczywistością, którą podmiot może oswajać dzięki obecności matki, i jego teorią kultury opartą na tym rozpoznaniu. Notuje swoje chęci twórcze, a nawet ważne dla niej w którymś momencie odkrycie, że w rzeczywistości pragnie zostać psychoanalityczką, i decyzję, że podejmie odpowiednie kroki, aby to marzenie urzeczywistnić. Z radością dokonuje odkrycia, że na podobnych decyzjach polega właśnie „odnalezienie siebie” i „dorosłość”. Spore partie dziennika poświęcone są interpretacji snów, epilepsji jako choroby o podłożu psychologicznym i historii Wacława Niżyńskiego.

Miejsce powstania: 
Warszawa, Londyn, Sarajewo
Opis fizyczny: 
[29] k; 13 cm na 9 cm
Postać: 
zeszyt
Technika zapisu: 
rękopis
Język: 
Polski
Miejsce przechowywania: 
Dostępność: 
Do celów naukowych, za zgodą i na warunkach ustalonych z autorką
Data powstania: 
Od 2000 do 2001
Stan zachowania: 
bardzo dobry
Sygnatura: 
brak
Uwagi: 
Dziennik prowadzony nieregularnie - obejmuje 29 kart z 80-kartkowego notesu, poza tym pustego, poza przepisem kulinarnym i notatkami o islamie i reżyserach oraz pisarzach z byłej Jugosławii na końcowych stronach. Notes w eleganckich twardych okładkach z ornamentem kwiatowym w żywych kolorach ze złoceniami. Notatki sporządzone długopisem czarnym i granatowym, cienkopisem błękitnym i czerwonym, ołówkiem. Pismo dość staranne i czytelne, choć w niektórych zapiskach litery bardzo małe i mało światła między wierszami.
Słowo kluczowe 1: 
Słowo kluczowe 2: 
Słowo kluczowe 3: 
Data dzienna: 
środa, Grudzień 27, 2000
Rodzaj zasobu: 
Archiwum osobiste
Główne tematy: 
emocje, psychoanaliza, poczucie nierzeczywistości, poszukiwanie siebie, agresja, epilepsja, sny, interpretacja snów, filmów, obrazów, Wacław Niżyński
Nazwa geograficzna - słowo kluczowe: 
Zakres chronologiczny: 
Od 2000 do 2001
Nośnik informacji: 
papier
Typ zasobu: 
dziennik/diariusz/zapiski osobiste