Lata nadziei i pracy

Autorka opisuje swe losy, ze szczególnym uwzględnieniem lat powojennych. Z tekstu przebija bezkrytyczny stosunek autorki do władzy ludowej i głębokie przekonanie o słuszności idei marksistowskiej.

Opowieść zaczyna się od dzieciństwa we wsi Olbrachcice - rodzice prowadzili niewielkie gospodarstwo po rodzicach matki, ale w domu panował niedostatek. Władysława chodziła do szkoły oddalonej o 3 km i na naukę religii w parafialnym kościele. Nie godząc się na wyzysk robotników i biedoty wiejskiej, zmuszanej do ciężkiej pracy za grosze, wstąpiła do młodzieżowej organizacji „Wici”. Na zebraniach czytano „Wolnomyśliciela” i „Chłopską Drogę”. Organizowano także zebrania wiejskie, występy artystyczne i dożynki.

Potem nastała wojna – dowiadujemy się jedynie, że zastała ją w rodzinnej wsi (kopała schrony) i że czasie okupacji walczyła w szeregach GL i AL. Więcej miejsca autorka poświęca samemu momentowi wyzwolenia, które na terenie powiatu radomszczańskiego miało miejsce w styczniu 1945 r. Pisze, z jaką radością miejscowa ludność witała Armię Czerwoną (I Front Ukraiński). Po przejściu frontu członkowie Ruchu Oporu zabrali się do budowania struktur władzy ludowej. Zorganizowane w podziemiu Komitety Folwarczne pilnowały, by nie rozkradano majątków obszarniczych, ponieważ miały one przejść w ręce państwa.

W lutym 1945 r. opuszcza wraz z mężem (Władysławem) i synem (Markiem) rodzinną wieś i udaje się do Łodzi. Po dwóch tygodniach pobytu w mieście otrzymują mieszkanie na ul. Piotrkowskiej. Mąż jest pracownikiem Komendy Wojewódzkiej MO. Wkrótce rodzi się im córka, Janina. Nadchodzi 1 Maja – Fimowicz z wielkim entuzjazmem bierze udział w pochodzie, a dwa dni później wstępuje do PPR. Zostaje skierowana na naukę do Centralnej Szkoły Partyjnej w Łodzi, a po jej ukończeniu dostaje przydział do pracy w KW PPR jako sekretarka w Wydziale Rolnym.  W kolejną zimę bierze udział w Krajowym Zjeździe „Samopomocy Chłopskiej” w Warszawie. Opisuje tu wystąpienia Gomułki i Mikołajczyka (została wygwizdany przez zgromadzonych i opuścił wraz delegatami PSL salę), a także spotkanie z Bierutem.

W 1947 r. zostaje przeniesiona do pracy w Urzędzie Ziemskim , jako samodzielny referent kadr w Wydziale Oświaty Rolniczej. W tym czasie angażuje się w działalność społeczną – zostaje I Sekretarzem organizacji PPR. Autorka opisuje ten okres jako trudny z powodu przeniknięcia w szeregi partyjne ludzi o wrogich poglądach. A był to moment przygotowań do zjednoczenia partii.

W 1949 r. dostaje propozycję pracy w redakcji „Głosu Robotniczego” i zaczyna swą karierę dziennikarską. Autorka opisuje trudności, jakie napotykała w tej pracy, gdzie spędziła kolejne lata.

W ostatniej części tekstu Fimowicz opisuje swoją działalność w latach 70-tych i 80-tych w ramach  ZBoWiD. Krytykuje reformę terytorialną z 1975 r. (zlikwidowanie powiatów i utworzenie 49 województw). Skarży się także na ataki ze strony wrogów Polski Ludowej.

Autor/Autorka: 
Miejsce powstania: 
s.l.
Opis fizyczny: 
mps., 26 k.luź.; ; 30 cm
Postać: 
luźne kartki
Technika zapisu: 
maszynopis
Język: 
Polski
Dostępność: 
tak
Data powstania: 
1984
Stan zachowania: 
dobry
Sygnatura: 
1580/101
Tytuł kolekcji: 
Zbiór wspomnień na konkurs CRZZ związany z pracą w 40-leciu PRL (1982-84)
Uwagi: 
W ramach obchodów 40-lecia PRL, Rada Krajowa Związku Zawodowego Pracowników PZPR, wspólnie z Referatem ds. Działaczy Ruchu Robotniczego KC PZPR i Instytutem Ruchu Robotniczego ANS, organizowała wśród pracowników partii oraz emerytów i rencistów (byłych pracowników PZPR) konkurs na wspomnienia związane z ich pracą w 40-leciu ludowej ojczyzny.
Rodzaj zasobu: 
Kolekcja
Nośnik informacji: 
papier
Typ zasobu: 
pamiętnik/wspomnienia