Wspomnienie – życiorys Jerzego Lalewicza spisany przez żonę Antoninę Lalewiczową

Wspomnienia zostały poświęcone przez autorkę jej mężowi, słynnemu pianiście – Jerzemu Lalewiczowi. Antonina z Lewaków jako dziecko trafiła na wychowanie do Lalewiczów po tym, jak zmarła jej matka, a ojciec powtórnie się ożenił. W swoich wspomnieniach skupia się przede wszystkim na dokładnym oddaniu sylwetki męża – szczegółowo charakteryzuje jego działalność zawodową i artystyczną, narrację opatruje fragmentami pokoncertowych recenzji, a w niewielkim stopniu skupia się na własnej biografii.

Lalewicz urodził się 21 sierpnia 1875 jako jedno z kilkorga dzieci Stanisława i jego żony Walerii z Rodów. Jego bratem był Marian Lalewicz, malarz. Dzieciństwo przyszłego pianisty było związane z Suwałkami i Wyłkowyszkami. Po ukończeniu studiów muzycznych w Rosji został zaproszony na stanowisko profesora w krakowskim konwersatorium. Tu do grona jego uczniów należeli m.in. Mieczysław Munz i Stefan Czerny. Przyjaźnił się z też z Karolem Szymanowskim.

Dalsze losy Lalewiczów (Antonina towarzyszyła Walerii i Jerzemu w ich przeprowadzkach) były związane z wiedeńską akademią muzyczną, w której pianiście zaproponowano stanowisko profesora w 1912 roku. W okresie pierwszej wojny światowej autorka wspomnień poślubiła Lalewicza – małżeństwo zawarli 20 lipca 1915 roku. Po 1918 roku – jako że nie był obyatelem austriackim – Lalewicz nie mógł piastować rządowego stanowiska, więc po przedłużonym rocznym pobycie w Wiedniu z żoną wyjechał w końcu do Paryża. Lalewiczowie prowadzili we francuskiej stolicy ożywione życie towarzyskie – odwiedzali m.in. salon polskiej śpiewaczki Marii Freud, w którym gościli pianista Mieczyszław Horszowski. U również zaprzyjaźnionych państwa Godebskich poznali zaś Marurice’a Ravela.

Lalewiczowie opuścili Paryż pod koniec 1921 roku i udali się do Argentyny, do Buenos Aires, gdzie Lalewicz koncertował i udzielał prywatnych lekcji (od 1923 był profesorem państwowego konserwatorium), a jego żona pracowała w konsulacie polskim. Lata drugiej wojny światowej małżeństwo spędziło na emigracji. Lalewicz zmarł w Buenos Aires w 1951 roku, ale staraniem rodziny został pochowany na warszawskich Powązkach. Autorka kończy wspomnienia pośmiertnym epilogiem, dotyczącym konkursu fortepianowego im. Jerzego Lalewicza, zorganizowanego po raz pierwszy z inicjatywy Pii Sebastiani.

Autor/Autorka: 
Opis fizyczny: 
rękopis: 15 x 21 cm; k. 59; maszynopis: A4; k. 60-84
Postać: 
synkretyczna
Technika zapisu: 
maszynopis
rękopis
Język: 
Polski
Miejsce przechowywania: 
Dostępność: 
dostępny do celów badawczych
Data powstania: 
1967
Stan zachowania: 
bardzo dobry
Sygnatura: 
akc. 9230
Uwagi: 
Rękopis: k. 4, 41-59 czyste, rękopis wspomnienia sporządzony w liniowanym zeszycie z Julianem Marchlewskim na okładce, data końcowa – 15 sierpnia 1967, a rozpoczęte 5 marca 1967, niebieski atrament, bardzo wyraźne, kopia maszynopisowa sporządzona najpewniej za życia autorki – świadczy o tym jedno zdanie dopisane jej ręką.
Słowo kluczowe 1: 
Słowo kluczowe 2: 
Rodzaj zasobu: 
Archiwum osobiste
Nazwa geograficzna - słowo kluczowe: 
Zakres chronologiczny: 
Od 1875 do 1951
Nośnik informacji: 
papier
Typ zasobu: 
pamiętnik/wspomnienia