strona aryjska

[BT]

Relacja obejmuje wydarzenia z lat 1940-1945.

Autorka rozpoczyna od informacji o tym, że pod koniec 1940 roku zaczęto wszędzie tworzyć getta. Ona sama bardzo nie chciała w getcie zamieszkać. Postanowili więc z mężem, że będą się ukrywać pod zmienioną tożsamością. Autorka bardzo nie chciała zamieszkać w getcie, gdyż uważała to za uwłaczające jej godności. Wspomina ona również, że jeszcze przed utworzeniem getta, spotkała swoją współpracownicę z zakładu dentystycznego na ulicy, a ta nagle, przez całą ulicę krzyknęła „o patrzcie, idzie Żydowica”.

[BT]

Relacja obejmuje wydarzenia z lat 1941-1944.

Autorka rozpoczyna od informacji, że kiedy wybuchła wojna niemiecko-radziecka, mieszkała we Lwowie. Po utworzeniu w mieście getta, została zmuszona w nim zamieszkać. Pracowała wówczas w zakładach „Schwartz”. Wspomina też, że w obawie o życie swojego dziecka, za opłatą, oddała je pod opiekę pewnej Polce, która po pewnym czasie przyszła z żądaniem okupu.

Zdecydowała się ona wówczas zabrać dziecko. Całymi dniami pracując w zakładzie ukrywała dziecko przy sobie.

Strona aryjska

Relacja dotyczy wydarzeń z lat 1943-1945.

Jest to zapis wspomnień kobiety ukrywającej wraz z mężem dużą ilość uciekinierów i uciekinierek z getta warszawskiego. Kaleta rozpoczęła od tego, że sam pomysł ukrywania podyktowany był współczuciem dla osób zmuszonych zamieszkiwać getto. Wspomina ona, że wraz z mężem przygotowali specjalny pokój i pomieszczenie piwniczne przystosowane do przebywania w nim grupy osób. Jak sama wspomina, dom ten, był bezpieczny, gdyż był częściowo zniszczony po bombardowaniach z września 1939 roku tak, że byli jedynymi osobami w nim mieszkającymi.

[brak]

Relacja bez daty, prawdopodobnie powstała pod koniec 1945 roku. Obejmuje wydarzenia z okresu od 1939 do 1944 roku.

Tytuł nieuwzględniony w inwentarzu archiwalnym "Ukrycie".

Autorka zanotowała, że po wejściu wojsk niemieckich do Grodziska, jej rodzina (matka, dwie siostry, dziadek i babcia) postanowiła uciekać na wschód. Oddawszy część rzeczy pod opiekę polskiej sąsiadce i zabrawszy tylko te cenne, przekroczyli San. Dotarli do Przemyśla, gdzie przebywali rok, następnie przenieśli się do Brzeżan, gdzie także przebywali około roku.

„Dom dziecka” - Kraków

Relacja obejmuje wydarzenia z lat 1939-1945.

Autorka rozpoczyna od informacji, że nie pamięta nic sprzed wojny. Jej pierwsze wspomnienia są już z czasu okupacji. Była ona ukrywana u pewnej starszej kobiety. Już w pierwszym zdaniu opisu tamtego czasu wspomina przeraźliwy głód, oraz to, że nie można jej było nigdzie wychodzić.

[brak]

Relacja 27 grudnia 1945 roku. Dotyczy wydarzeń z okresu od 1939 do 1944 roku.

Tekst otwierają informacje dotyczące Zabierzowa – rodzina Autorki mieszkała tam w 1939 roku. Kobieta dodała, że na początku żandarmeria nie dawał się Żydom we znaki. Jedynym przepisem wymierzonym w ludność żydowską był nakaz noszenia opasek, rodzina Autorki nie zastosowała się do niego i nie poniosła żadnych konsekwencji.

[brak]

Relacja 15 grudnia 1945 roku. Dotyczy wydarzeń z okresu od 1942 do 1945 roku.

Strony

Subskrybuj RSS - strona aryjska